زمینه و هدف: شایع ترین ویروس منتقل شونده آمیزشی که ارتباط مستقیمی با ابتلا به سرطان دهانه رحم دارد، ویروس پاپیلومای انسانی (Human papillomavirus: HPV) می باشد. تعداد مبتلایان به ویروس پاپیلومای انسانی در سراسر دنیا بخصوص در کشورهای جهان سوم و در حال توسعه در حال افزایش می باشد. دانش، سطح آگاهی و نگرش جامعه در میزان پذیرش واکسیناسیون تاثیر قابل ملاحضه ای در کنترل عفونت زایی این ویروس دارد. سنجش و بالا بردن سطح آگاهی دانشجویان پزشکی و پرسنل درمان، به عنوان پیشگامان تامین سلامت عمومی، می توانند سطح نگرش و آگاهی افراد را در رابطه با بیماری های وابسته به این ویروس افزایش دهد. در همین راستا، محققین این مطالعه را با هدف بررسی آگاهی و نگرش دانشجویان پزشکی و سایر پرسنل پزشکی در خصوص واکسیناسیون HPV طراحی و اجرا نمودند. روش کار: این مطالعه مقطعی در سال های 1395 و 1396 بروی 400 نفر از دانشجویان پزشکی و سایر پرسنل پزشکی دانشگاه آزاد اسلامی انجام شد. اطلاعات دموگرافیک تمامی افراد در فرم جمع آوری داده ها ثبت گردید. در ادامه به وسیله پرسشنامه، نگرش افراد درباره واکسیناسیون با واکسن HPV تعیین گردیده و توزیع آن بر اساس سن، جنسیت، وضعیت تاهل و تحصیلات افراد مورد ارزیابی قرار گرفته شد. در نهایت ارتباط میان سن، جنس، وضعیت تاهل و سطح تحصیلات با سطح دانش و آگاهی افراد حاضر در مطالعه مورد بررسی قرار گرفت. داده ها توسط نرم افزار IBM SPSS Statistics نسخه 21 مورد تجزیه و تحلیل آماری قرار گرفتند. سطح معنی داری در این مطالعه 05/0 > P-Value در نظر گرفته شد. یافته ها: در این پژوهش 322 زن و 77 نفر مرد در بازه سنی 20 تا 72 سال با میانگین سنی 78/6± 33/27 حضور داشتند. داده های توصیفی نشان دادند که عمده شرکت کنندگان سطح آگاهی متوسط رو به بالایی نسبت به عفونت (حدود 70%) و واکسیناسیون HPV (حدود 60%) داشتند. نتایج آشکار نمود که با افزایش سن، سطح آگاهی افراد نیز نسبت به عفونت و واکسیناسیون HPV افزایش می یابد. بگونه ای که روند افزایشی در مورد واکسیناسیون HPV معنی دار بود (p-Value > 0. 05). داده های آماری همچنین نشان دادند که در مجموع و در یک نگاه کلی متغیر هایی چون جنسیت و وضعیت تاهل تاثیر معنی داری در سطح آگاهی افراد نداشتند. یافته ها: آشکار نمودند که میان گروه های تحصیلی مختلف اختلاف معنی دار در سطح آگاهی نسبت به واکسیناسیون HPV وجود دارد (P-Value < 0. 05) و متخصصین زنان و متخصصین عفونی دارای بیشترین سطح آگاهی نسبت به سایر افراد بودند. نتیجه گیری: آگاهی و دانش در مورد عفونت و واکسیناسیون HPV، در میان دانشجویان پزشکی و پرسنل پزشکی تحت مطالعه ما نسبتا مناسب بود. آموزش مداوم هدفمند می تواند در افزایش سطح دانش و آگاهی این دسته از افراد مفید واقع شود.

سابقه و هدف: امروزه گوشی های موبایل یکی از ضروری ترین وسایل در زندگی حرفه ای و اجتماعی افراد است. استفاده از گوشی های موبایل در بیمارستان ها نیز اغلب توسط بیماران، ملاقات کنندگان و پرسنل بخش درمانی و پزشکان رایج می باشد، که این امر می تواند گوشی همراه را به مخزنی برای انتقال پاتوژن ها و عفونت های بیمارستانی تبدیل کند. هدف از انجام این مطالعه بررسی باکتری های موجود بر روی گوشی های موبایل پزشکان و سایر پرسنل بیمارستان های آموزشی بابل می باشد.مواد و روشها: در این مطالعه مقطعی، گوشی موبایل 192 نفر پرسنل درمانی و غیردرمانی شاغل در مراکز آموزشی درمانی وابسته به دانشگاه علوم پزشکی بابل بصورت تصادفی انتخاب و با سواپ نمونه گیری شد. نمونه ها پس از قرار گرفتن در محیط انتقالی تایو به سرعت به آزمایشگاه بیمارستان امیرکلا ارسال گردید و در محیط کشت مک کانکی آگار و بلاد آگار کشت داده شد. 24 ساعت در دمای 37 درجه سانتی گراد اینکوبه گردید. میکروارگانیسم های رشد یافته توسط تست های بیوشیمیایی شناسایی شد و موارد باکتریال مثبت و منفی از نظر متغیرهای مختلف در مدل رگرسیون لوجستیک مقایسه شدند.یافته ها: 130 مورد (%67.7) آلودگی باکتریال مثبت بوده است که در 9 مورد این آلودگی با بیش از یک باکتری بوده است. از میان باکتری های یافت شده،Bacillus subtilis  با 45 مورد (%23.6) بیشترین فراوانی را داشته و بعد از آن Staphylococcus epidermidis با 25 مورد (%13.1) رتبه دوم را از جهت فراوانی داشته است. از 62 نمونه ای که آلودگی باکتریال نداشتند، 16 (%8.4) نمونه در کل کشت منفی بوده است و 46 نمونه آلودگی با مخمر داشتند. در مقایسه میان جنس و نوع فعالیت (درمانی و غیردرمانی) بیمارستان محل خدمت و سطح تحصیلات، تنها میان سطح تحصیلات و شیوع آلودگی باکتریال اختلاف معنی داری دیده شد و در گروه دانشجویان پزشکی و دستیاران تخصصی کمترین فراوانی آلودگی دیده شد.نتیجه گیری: نتایج مطالعه نشان داد که گوشی های موبایل افراد آلودگی های میکروبی قابل توجهی دارد. به نظر می رسد با افزایش سطح تحصیلات میزان آلودگی این ابزار به باکتری کاهش می یابد.

مقدمه: امروزه در تمامی کشور ها، آمادگی پرسنل بهداشتی و درمانی در برابر تهدیدات بیولوژیک اهمیت زیادی دارد. در کشور ما نیز از بین کارکنان سیستم بهداشتی و درمانی، پرسنل فوریت های پزشکی به دلیل ماهیت ذاتی فعالیت خود در حوادث بیولوژیک پیش از همه در صحنه حادثه به امدادرسانی می پردازند. پرسنل فوریت های پزشکی باید از الگوهای بیماری و سرنخ های تشخیصی که ممکن است علامت هشدار یک اقدام بیوتروریستی باشد آگاه باشند.روش: این پژوهش با هدف بررسی میزان آمادگی پرسنل فوریت های پزشکی در مقابل حوادث بیولوژیک، با انتخاب 121 آزمودنی از میان پرسنل فوریت های پزشکی اورژانس تهران در سال 1391 به روش توصیفی انجام شده است. پس از تکمیل پرسشنامه توسط آزمودنی ها، داده ها با استفاده از نرم افزار تحلیل آماری SPSS-20 تجزیه و تحلیل شد.یافته ها: بر اساس نتایج، میانگین سن آزمودنی ها 34 سال بود که 43 درصد دارای مدرک تحصیلی فوق دیپلم بودند. میانگین سابقه کاری پرسنل 8.6 سال بود. 60.4 و 68.9 درصد پرسنل به ترتیب هیچ آموزش نظری و عملی در خصوص برخورد با شرایط آلودگی های بیولوژیک ندیده بودند. در مورد تجهیزات لازم برای مقابله با حوادث بیولوژیک، 48.5 درصد آزمودنی ها اعلام کردند که تجهیزات لازم در آمبولانس آنها وجود ندارد. در مورد وجود دستورالعمل های لازم برای مقابله با حوادث پرتلفات و بیولوژیک، 51 درصد افراد اعلام کردند که در سازمان آنها، این قبیل دستورالعمل ها وجود ندارد. در نهایت آمادگی این پرسنل در مقابل حوادث بیولوژیک 28 درصد ارزیابی گردید.نتیجه گیری: از لحاظ نظری و علمی یکی از موضوعات مهمی که در نهایت باعث کاهش کارایی پرسنل فوریت های پزشکی در مقابل حوادث بیولوژیک و نیز افزایش احتمال آلودگی و بیمارشدن آنها را در شرایط آلودگی های بیولوژیک می شود، مساله نبود آموزش کافی برای پرسنل است. لذا لازم است دوره های آموزشی مربوطه طراحی و اجرا شود و در فواصل زمانی مناسب دوره های بازآموزی نیز برگزار گردد. مشکل کمبود تجهیزات و امکانات استاندارد مورد نیاز در آمبولانس ها برای مقابله با حوادث بیولوژیک نیز باید برطرف گردد. در ضمن نیاز است در این خصوص دستورالعمل های لازم تدوین گردد.

هدف: این مطالعه مروری با هدف بررسی دانش پرسنل پزشکی درباره احیای قلبی ریوی در دوران بارداری انجام شد.زمینه: احیای قلبی ریوی طی بارداری رویدادی نادری است. هدف از احیای خانم باردار، نجات جان مادر و جنین است؛ بنابراین، با وجود نادر بودن، حائز اهمیت است. دانش پرسنل پزشکی و آموزش های رسمی آنان از جمله عوامل موثر بر پیامدهای احیای مادری و جنینی می باشند. آگاهی از وضعیت موجود دانش پرسنل پزشکی درباره احیا در بارداری به شناسایی شکاف های موجود و برنامه ریزی برای برطرف نمودن آن ها کمک می نماید.روش کار: در این مطالعه مروری روایتی، برای جمع آوری اطلاعات از پایگاه های اطلاعاتیMedline، Science direct، Ovid، Scopus، SID، Magiran و سامانه دانش گستر برکت استفاده شد. جستجوی مقالات در بازه زمانی سال های 2000 تا 2016 با استفاده از کلیدواژه های cardiopulmonary resuscitation، pregnancy،knowledge، و medical staff، و معادل فارسی آن ها صورت گرفت. معیار انتخاب مقالات، تشابه موضوعی با عنوان مورد مرور بود.یافته ها: از 20 مقاله بازیابی شده، تنها 4 مقاله توصیفی تحلیلی مقطعی در بازه زمانی 2008 تا 2012 انتخاب و به منظور توصیف وضعیت دانش احیای قلبی ریوی طی بارداری در پرسنل پزشکی مرور شدند. دانش پرسنل پزشکی در زمینه های مختلف پوزیشن مناسب خانم باردار طی احیا، توالی تهویه با ماسک و انتوباسیون، دفیبریلاسیون (استفاده از آن طی بارداری، محل قرارگرفتن پدل ها، ملاحظات و مقدار انرژی آن)، استفاده از داروها و دوز آن ها و ختم بارداری، و زایمان سزارین طی 4 تا 5 دقیقه بعد از احیای قلبی ریوی ناموفق، ضعیف گزارش شده بود.نتیجه گیری: پرسنل پزشکی از دانش ضعیفی درباره احیای قلبی ریوی در دوران بارداری برخوردار هستند. بنابراین، برگزاری دوره های آموزشی مداوم به منظور بهبود وضعیت دانش در این زمینه ضروری می باشد.

زمینه و هدف: ارزشیابی موثرترین شیوه برای بهبود کیفیت آموزش است بخصوص آنکه نحوه یادگیری ارزیابی و موارد نقص و قوت مشخص و سپس هریک بر حسب نیاز تغییر یا ارتقا داده شود. این مطالعه نیز با هدف تعیین نحوه یادگیری مهارتهای بالینی انجام گرفته است تا بر اساس نتایج نحوه آموزش مامایی بهبود یابد.روش و ابزار: این مطالعه از نوع مقطعی می باشد. جامعه و نمونه پژوهش شامل 140 نفر از ماماهای شاغل در مراکز بهداشتی– درمانی بودند که به روش سرشماری انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها چک لیست نحوه یادگیری مهارتهای مامایی رایج بود که به روش خود گزارش دهی تکمیل شد. نحوه یادگیری مهارتهای بالینی در این بررسی به صورت ذیل تقسیم شده بود:1- یادگیری در دوران دانشجویی توسط مربی 2- یادگیری در دوارن دانشجویی توسط یک شخص صلاحیت دار 3- یادگیری در دوارن دانشجویی توسط سایر دانشجویان 4- یادگیری در محیط کار توسط همکاران و 5- سایر موارد یادگیری …نتایج: یافته ها نشان داد که اکثر واحدهای مورد بررسی مهارتهای مربوط به مراقبت از مادر طول لیبر (3/39%)، مهارت انجام زایمان غیر طبیعی (4/36%)، مراقبتهای لازم از مادر بعد از اعمال جراحی زنان (47%) و مهارت مراقبت از نوزاد را در دوران دانشجویی و توسط مربی مربوطه آموخته بودند اما مهارتهای انجام اقدامات صحیح دارو درمانی (42%) و مراقبت از مادر باردار با حاملگی پرخطر (50%) را اکثرا  در دوران دانشجویی و توسط یک شخص صلاحیت دار (پرسنل مسوول، رزیدنت و…) آموخته بودند. همچنین این بررسی نشان داد که اکثر نمونه ها (7/30) مهارت مربوط به استفاده صحیح از وسایل اتاق زایمان و نوزادان را در زمان دانشجویی و توسط دانشجویان بالاتر آموخته بودند. لازم به ذکر است که بین بعضی از مشخصات دموگرافیک واحدهای مورد بررسی و نحوه یادگیری مهارتهای رایج اختلاف معنی دار آماری (003/ (p=0یافته شد.نتیجه گیری: بر اساس نتایج اکثریت آموزشها توسط مربیان صورت گرفته است اما آنچه مسلم است دستیابی به مهارت کامل و صلاحیت حرفه ای همه جانبه قبل از ورود به حرفه نیازمند تلاش بیشتری می باشد که از جمله آن افزایش کسب مهارت بیشتر دانشجو توسط مربی است که خود نیازمند تامین مربی کافی جهت آموزش، برگزاری دوره های بازآموزی جهت مربیان و استفاده بیشتر از مراکز مهارتهای بالینی می باشد همچنین با توجه به نتایج پیشنهاد می شود استفاده از پرسنل متبحر بیمارستان می تواند تاثیر قابل ملاحظه ای در افزایش مهارت دانش آموختگان داشته باشد.